Memoriad Speedcards oefening.

De kleuren zijn verschrikkelijk, maar het oefenprogramma van de memoriad is erg handig.

Het vertelt je genadeloos, hoeveel je goed en fout hebt en geeft je een score volgens een vaste rating.

Ik had het vroeger wel geprobeerd, maar was niet snel en accuraat genoeg om uberhaupt een score te hebben. Nu dus wel. Dan is het opeens leuk.

Al is een goeie tip: doe het niet met een touchpad, dan klik je te gemakkelijk dubbel en sla je soms een kaart of een memorisatie over. Ik denk dat ik 3 kaarten echt niet meer wist, maar in het overzicht staan er vijf.

Overigens bij twijfel overslaan werkt goed, anders was ik bij kaart 6 al 'af' geweest en had zich dat vertaald in mijn score. Het telt namelijk tot de eerste foute kaart.

De echte regels zijn akelig uitgebreid, dus het bepalen van de beste tactiek is lastig.

Kijk zelf maar op: http://www.memoriad.com/speedcards.asp.

Je hebt wel Flash nodig, dus het werkt niet op een i-Pad, maar de meeste PC's hebben dat nog steeds geïnstalleerd staan. Lukt het niet, hem te openen, dan staat er meestal een link, waar je de flash-player kunt downloaden.

Dit was voor mij de eerste keer, dat ik het programma gebruikte in meer dan zes maanden. Fijn om te zien, dat ik vooruit ben gegaan. Frustrerend, dat mijn tijd nu weer hoger ligt, maar misschien is dat gewoon wennen. Ik zal vaker proberen te oefenen met dit programma. Ook in verschillende settings, want nu zat Tim een druk spelletje naast me te spelen. Dat scheelt toch in concentratie, vrees ik.
Maar wie weet hoe stressvol de omstandigheden bij de memoriad zijn. Vreemde omgeving, veel indrukken en natuurlijk prestatiedruk. Kortom, oefenen MET afleiding en zonder.

Eidetisch geheugen

Gisteren hadden we een bijeenkomst van Magic Care onder leiding van een Cliniclown die ons een simpele oefening gaf: Bekijk een ruimte, stap naar buiten. Er wordt iets gewisseld. Kom terug en zoek de verschillen.

Ik was de eerste vrijwilliger en toen duidelijk was wat ik moest doen, werd er al snel gespeculeerd dat ik hiervoor mijn journey van 52 plaatsen wel zou kunnen gebruiken.
Ik keek door de kamer, maar de hoeveelheid informatie was gigantisch. Er zouden 3 voorwerpen worden gewisseld, maar welke?
Ik besloot gewoon maar goed rond te kijken en dingen te tellen en te benoemen. Acht lampen, twee zuilen met balonnen, een rode sporttas op de grond etc. Niet omdat ik dacht, dat ze lampen van het plafond zouden halen, maar gewoon om patronen te zien en straks wellicht te herkennen.

Toen het de tijd was om alles op te noemen, zag ik een verschil, maar kon het niet thuisbrengen. Nu waren twee personen van plek gewisseld. Wel op de plek waar ik een verschil vermoedde, maar ik kon er de vinger niet op leggen. Ook was er een stapel kleren verschenen, dat klopte, maar dat was geen onderdeel van het spel. De andere twee verschillen had ik niet gezien en weet ik nu nog steeds niet meer. (Kariem, een van de goochelaars van Magic Care had ook nog zijn strikje afgedaan, maar dat hoorde er niet bij)

Enigszins nederig ging ik terug naar mijn plaats en vertelde mezelf, dat het ook wel erg veel was om te onthouden.

We deden het nog een keer, nu was Kariem vrijwilliger. Tot mijn stomme verbazing, had hij alle veranderingen in de zaal. Een wist hij niet zeker: hij zag een verschil, maar kon niet duiden wat het was, net als ik had met de gewisselde personen.
Later complimenteerde ik Kariem met zijn prestatie en hij zei, dat hij 'gewoon' een fotografisch geheugen had.

Een echt fotografisch geheugen of een eidetisch geheugen bestaat niet, en een bijna fotografisch geheugen is uiterst zeldzaam. De term wordt nogal vaak gebruikt voor mensen met gewoon een 'goed' geheugen. Ook wordt het vaak overdrachtelijk bedoeld. Als ik kaarten onthoud, zeggen mensen dat ik wel een fotografisch geheugen moet hebben. Ik gebruik wel beelden bij het onthouden, maar ik maak geen foto van de kaarten in mijn hoofd.
Bij jonge kinderen zien we wel soms de mogelijkheid een plaatje in extreem detail te beschrijven, maarna het 6e jaar vervaagt dit talent.
Bij schaak- en dam grootmeesters wordt de eigenschap wel aangewezen, zeker als ze 30 partijen blind spelen, maar toch gaat het dan niet om een 'foto' van het bord, maar een complexe organisatie van simpele informatie. Een schaakgrootmeester zou bijvoorbeeld niet de houtnerven op het bord kunnen natekenen, of zeggen of er een stukje van een schaakstuk af is. Juist niet. Zouden ze dat ook allemaal moeten onthouden, dan is het onmogelijk.

Voor volwassenen is het dus een kwestie van goed schiften van informatie. Vandaar, dat als ik let op 'dingen' ik niet weet of er personen zijn gewisseld. Maar Kariem kon het wel.
Toen we aan de praat raakten, leek het er inderdaad op, dat hij iets had, dat een vrijwel eidetisch geheugen was. Ik werd enthousiast, want dat is echt behoorlijk zeldzaam. Kariem zei dat hij nooit kaarten zou kunnen onthouden, omdat die teveel op elkaar leken.

Er zijn testen met zowel betekenisloze (willekeurige stippelpatronen) en betekenisvolle informatie.
De betekenisloze wordt gezien als een betrouwbaarder test voor een eidetisch geheugen, omdat er weinig mogelijkheden zijn tot associatie (en bij een betrouwbare test zelfs weinig mogelijkheden tot coderen en mnemonics) Er zijn nog nooit mensen volledig geslaagd voor zo'n test, met 1 uitzondering, waarbij de geteste persoon en degene die de test afnam later getrouwd zijn. De waarde van die test wordt daarom in twijfel getrokken.
Wel kun je kijken in hoeverre je een fotografisch geheugen hebt.

Ik zal na het nieuwe jaar een aantal 'zuivere' eidetisch geheugen-tests maken en hier publiceren. Omdat de tests die ik online vond of heel slecht zijn, of niet meer werken.
Ik ben heel benieuwd hoe het dan gaat, als ik Kariem test (en mezelf trouwens ook!)
De test zal aan een aantal dingen moeten voldoen:
-Testen op abstracte informatie (Bijvoorbeeld de stippen-test)
-Testen op betekenisvolle informatie
-Testen met opdracht vooraf (Dus bijvoorbeeld: welke stip(pen) is/zijn weg)
-Testen met opdracht achteraf (Dus bijvoorbeeld: welke kleur had de stip die weg is)
-Testen voor stilstaand en bewegend beeld.
-Testen met optische illusies (als het daadwerkelijk gaat om een 'foto' dan zou de optische illusie moeten blijven bestaan.)
-Ook zal er, indachtig dat we hier met goochelaars te maken hebben een fraude-controle moeten plaatsvinden om enige waarde te hebben.

Voor mij als spel-maker een interessante uitdaging op een gebied dat me ook nog eens interesseert.

Ik ben competitiever ik dacht

Joe uit Ierland meldde mij twee dingen:
1. De memoriad is in 2016 in de USA. Niet in Turkije.
2. Hij zat al op 5 minuten voor de speedcards.

GRRR!
Hij is later begonnen met trainen en is eerder waar hij wilde wezen. Dat kan ik natuurlijk niet op me laten zitten. Ik vond het eerst demotiverend, dat het hem zo makkelijk leek te lukken, nu begin ik het anders te zien.
Ik had misschien wel een schop onder mijn kont nodig. Ik was zo aan het genieten van het feit dat ik het kon, dat ik mijn doel uit het oog verloor.
Goed, 5 minuten speedcards hier kom ik.

Overigens zag ik op Discovery een Amerikaanse wedstrijd, waarbij met in 5 minuten twee pakken kaarten moest leren! De reigning champion deed dat in 26 seconden.. Over demotiverend gesproken. Gelukkig maakte hij een fout op kaart 30 ofzo. Had ik het rustig aangedaan en me niet laten opfokken, dan had ik hem dus kunnen verslaan!
Dus na het bereiken van de 5 minuten zijn er nog meer dingen om op te letten. Je niet laten overdonderen bijvoorbeeld. Ook zijn er nog genoeg andere onderdelen om te tackelen, wil ik enige kans maken.
Dus HUP Hjalmar! Doe ff die vijf minuten en verder...

Einde timeout, verder met training.

Ik ben klaar met het Sinterklaasjournaal en ben weer begonnen met trainen.
Dit keer doe ik 1x per week speedcards (op de maandag). Ik moest er weer flink inkomen en begon op 25 minuten, daarna 11 en vandaag weer 8 minuten.
Vandaag had ik ook weer de eerste twee fouten, die ik had kunnen voorkomen.

Maar deze leidden wel weer tot een nieuw inzicht.
Ik denk dat ik meer snelheid kan maken, als ik me concentreer op 1 sterk beeld, in plaats van te proberen zoveel mogelijk 'hooks' en associaties te maken in korte tijd.
De twee die ik kwijt was waren Albus Dumbledore (AD=Schoppen Vier) en Antonio Banderas (AB=schoppen twee). In beide gevallen had ik de naam proberen te onthouden, maar geen sterk beeld gemaakt, omdat het niet erg 'klopte'. Dom, want juist als het niet klopt krijg je de sterkste beelden.

AD is voor mij een toverstaf, die kan ik overal plaatsen, ook als het niet 'klopt'. Om duidelijk te maken dat het een toverstaf is, projecteer ik er van die twinkeltjes omheen.

AB is voor mij Zorro (een van zijn rollen) en dat is een masker en een degen. Had ik die op de plek gezet, waar ik alleen Antonio Banderas riep, dan had ik hem nog geweten.

Dat is een kwestie van concentratie. Als ik heel snel ga, vergeet ik soms een beeld te maken, na coderen van de kaart en herinneren van de plek. Zeker als dat coderen wat moeilijker gaat. Dan ben ik zo blij, dat ik weet wat ik moet doen, dat ik opgelucht verder ga met de volgende kaart, zonder het ook te doen.

Affijn, iedere maandag dus. Zal waarschijnlijk betekenen, dat ik wekelijks hier wat bijvoeg.
En geen excuzen.. Ik heb nu al drie projecten op een rij, waarbij ik wellicht weer even moet stoppen, maar neem me nu voor dat NIET te doen.

Vergeten

Normaal wis ik mijn reis tussen twee oefeningen door. Dit betekent, dat ik mijn reis plek voor plek voor de geest haal op de meest normale, saaie manier. De kleuren vervagen en worden grijs, soms laat ik het regenen.
Als ik daarna de dingen die ik op mijn reis had gezet weer probeer terug te halen, ben ik ongeveer 50% echt kwijt en de anderen zie ik vanaf meer 'afstand'.
Kortom, dit is de manier om te vergeten: maak iets oninteressant, gewoontjes en grijs.

Nu wilde ik voor het eerst bewust mijn reis 'overladen'. Ik had gisteren een telefoonnummer onthouden en daarvoor de eerste vier plekken van mijn reis gebruikt.
Vanochtend heb ik heel rustig aan mijn reis gevuld met 52 kaarten. Toen heb ik mezelf overhoord en toen ik zeker wist dat ik ze allemaal had, het telefoonnummer opgezocht in mijn geheugen.

Ik had steun aan de eerste plek, maar toen ik eenmaal het eerste paar cijfers had, bleek ik vandaar zonder mijn reis naar het tweede en derde paar te kunnen. Voor het vierde paar was ik niet zeker ( 13 of 14). Dit kon ik toen prima verifieren met de 4e plek van mijn reis.

Nu is het onthouden van een telefoonnummer natturlijk niet erg spectaculair, maar ik vond het interessant om te zien, dat de informatie zich had losgemaakt van de reis en een eigen leven was gaan leiden. Ik denk dat er geen 'besmetting' van beelden was, omdat het twee verschillende soorten informatie waren, ook al was de codering hetzelfde. Daardoor kregen ze een eigen lading.

Zo had ik bijvoorbeeld voor het tekefoonnummer op plaats 4 13 of al capone. Al capone is ook een kaart, namelijk schoppen 3. Schoppen 3 of al capone zat bij de kaarten op plek 25. Op plaats 4 voor de kaarten zat harten 8, of bh of benny hill.
Het lijkt alsof ze naadt elkaar kunnen bestaan, maar anders gegroepeerd zijn. Dit is wat Joe omschreef als allebei daar, in een andere dimensie.
Het blijkt dus dat ons primitieve locatiegeheugen prima abstracte principes als groepering of dimensies aankan. Ik denk dat in ons geheugen plats en tijd gekoppeld zijn. Heel vaak kom ik nog dingen tegen op mijn reis, waarvan ik dan bij benadering kan zeggen van hoe lang geleden de informatie is. En dat js dan ondanks het 'wissen'.

Timeout

Ik geloof dat ik zowaar een paar lezers heb op deze blog.
Hartstikke cool, maar dat geeft me ook verantwoordelijkheid.

Dus wil ik even melden, dat ik tot 1 november niet vel meer zal bloggen over dit onderwerp en waarschijnlijk ook niet al te veel zal oefenen.
Ik ben druk met de games voor het Sinterklaasjournaal en al het andere moet even op de tweede plaats.

STUDEREN (SHIT 1)

Studeren

De eerste stap van de SHIT-methode bestaat uit het schiften van de informatie die geleerd moet worden. In eerste instantie doe je dat door te lezen of bekijken, te kijken wat er bekend is, te zien welke associaties je hebt en door interesse te veinzen, mocht die niet echt aanwezig zijn.

Begrip is beter dan kennis

Vandaag kwam mijn oudste dochter met een interessante vraag. Voor school moest ze de onderdelen van de microscoop leren. "Heb jij hier ook een truukje voor?"
Ze had een plaatje, waarin de verschillende onderdelen werden benoemd. Deze moest ze 'kennen'.

Dan is het natuurlijk wel interessant om te raden naar het "waarom?" Wat moet je ermee, wat is de bedoeling van deze studie?
Dit is een perfect voorbeeld van iets wat je best zou kunnen leren met klakkeloos beeldend associeren, maar wat je eigenlijk op een intelligentere manier moet aanpakken.
Je zou het fout doen als je alleen maar een "truukje" toepaste.

Passieve en actieve kennis en STUDEREN

Veel dingen in het plaatje worden bijvoorbeeld benoemd, terwijl ze al bekend zijn. "Lampje", "Tafel", "Opening", "Grote schroef" en "Kleine schroef"..Allemaal dingen die qua betekenis niet erg verrassend zijn.
Oculair, Tubus, Preparaatklem, preparaathouder, diafragma, revolver,  etc zijn wellicht interessanter.Maar die parkeren we even, laten we eerst kijken naar de bekende dingen.

Dus als we kijken naar de beschrijving van Studeren hierboven, dan zouden we al een hele hoop dingen kunnen schrappen, want die weten we immers al?
Toch zouden we dan misschien voorbijgaan aan het doel van de oefening. Je zou dan wel de tafel kunnen aanwijzen op een microscoop (passieve kennis, kennis die alleen aanwezig is in een bepaalde context).
Maar je zou het woord tafel niet direct met een microscoop associeren als je geen microscoop voor je neus staat. (Actieve kennis, stijgt uit boven context). De "tafel" zou bijvoorbeeld makkelijk vergeten worden op een lijstje van alle onderdelen van een microscoop.

Je zou ook kunnen kijken naar het gat in deze "tafel". En daar een beeld van vormen. Een echte houten tafel met een gat erin. Op die manier zou je de onderdelen beter onthouden.
De vraag is natuurlijk, of dat zo nuttig is. Als je later je eigen microscoop wilt bouwen wel. Maar verder?
Laten we er dus vanuit gaan, dat we in dit geval genoeg hebben aan passieve kennis.

Soms hebben we genoeg aan passieve kennis, soms aan actieve kennis. Het is wel belangrijk om dat onderscheid bewust te maken bij de eerste stap in de SHIT-methode -STUDEREN-.

Bij twijfel, ga je voor actieve kennis! Want het is voor een student moeilijk te overzien wat nodig is en wat niet. (Feitelijk is het de taak van de docent om dit over te brengen, die heeft het overzicht wel. Maar als student moet je je bewust zijn van de feilbaarheid van je docent. Je hebt ook een eigen verantwoordelijkheid.)

Logische samenhang

Ook heel belangrijk is om te kijken of er een logische samenhang is tussen de dingen die je moet leren.
Zo zijn de tafel en het lampje van de microscoop logisch met elkaar verbonden. In de tafel zit een gat, waardoor het licht van het lampje bij het preparaat (datgene wat je bekijkt) kan komen.
En dan zit er ook nog een onbekend object tussen - diafragma. Nou, dan is het tijd om te kijken of die nog iets met elkaar te maken hebben. (Het diafragma kende mijn dochter van een camera en na een test bleek ze ook echt te weten hoe die eruit zag. Hij kwam dus op de lijst van bekende dingen terecht.

Er is ook een grote schroef en kleine schroef. Op zich bekende termen en je ziet al aan de naam, dat ze iets met elkaar te maken hebben. Er moet dus weer gelezen worden.
De grote schroef en kleine schroef bewegen het oculair en objectief van de microscoop omhoog en omlaag. Dit doe je om scherp te kunnen stellen. Met de grote schroef maak je een grove instelling en met de kleine schroef een fijnere. De schroeven en het oculair en objectief zijn dus met elkaar verbonden.

Er begint zich nu een structuur af te tekenen in de onderdelen van de microscoop. We zouden een mindmap kunnen maken.

Dit is niet de enig mogelijke mindmap, natuurlijk. Ook niet de enig mogelijke structurering, maar door het maken van zo'n mindmap zijn we eigenlijk een abstracte microscoop in ons hoofd aan het bouwen.
Door er op deze manier mee bezig te zijn. Studeren we goed.

Logica in vreemde woorden

We zagen al dat Diafragma een bekend begrip was uit de fotografie. Oculair is ook niet moeilijk, als je Latijn hebt gehad. Oculus is oog. Weet je dat niet, dan zul je beeldend moeten associeren, maar mijn dochter krijgt ook latijn, dus leek het me handig om dit feitje direct mee te geven. Het oculair is de lens het dichtst bij je oog.  Tubus is eigenlijk al bekend, want het woord tube is via deze latijnse term in de onze taal gekomen. En de tubus is dus ook niet zo heel verrassend een buis. Preparaat. Prepareren is iets klaarmaken. Preparaat is dus iets wat klaargemaakt is. (In het geval van een microscoop, dun gesneden tussen twee glaasjes gelegd.)

De revolver was weer bekend uit het Engels en uit western-films. Revolve is draaien. Het pistool heet dan ook zo, omdat het een belangrijk draaiend onderdeel heeft. Het ding op de microscoop draait dan het ene, dan het andere objectief voor, zodat je verschillende vergrotingen kunt krijgen.

Zo zie je dat een hoop 'moeilijke' woorden niet zo moeilijk meer zijn.

Dat is de reden dat wetenschappers veel hebben aan het leren van Latijn.(Veel wetenschappelijke termen zijn hele gewone woorden, maar dan in het Latijn)

Na de stap Studeren kun je klaar zijn

Na deze Studie, hebben we herhaald en we zagen dat we alles al wisten. Dus sloegen we inprenten over en gingen we naar testen. We leerden alles in een andere volgorde en schreven helemaal zonder plaatje alle termen op. Ook probeerder we het plaatje schematisch na te tekenen.
Na deze studie gericht op passieve kennis, bleek alles omgezet in actieve kennis. We konden zelf ht hele  plaatje tekenen en alle namen op de juiste plek zetten.
Tja, dan ben je in één klap klaar.